+++ေရးထားမိတဲ့ Status မ်ား+++

ကၽြန္ေတာ္လဲ မအားတာနဲ႔ စာမေရးျဖစ္တာ တစ္ပတ္ေက်ာ္ၿပီ။ဒါေပမယ့္ ဖတ္လို႔ ရလာတဲ့ အသိေလး တစ္ခုအေပၚ ျဖန္႔က်က္စဥ္းစားၿပီး  တစ္ေန႔ကို စာတိုတစ္ေၾကာင္းေလာက္ေတာ့  ေဖ့စ္ဘြတ္မွာ ေရးျဖစ္ပါတယ္။ ခု အဲ့ဒါေလးေတြကို ခံစားခ်က္ကိုက္ညီတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြ အတြက္ custom message လုပ္လုိ႔ ရေအာင္ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။

1. မင္းမွ မဟုတ္ဘူး ငါလည္း ဓါးရွရင္ နာတတ္တယ္ဟ။ အရင္လုိ ထံုေဆး မထိုးထားမိဘူးေလ.......27.10.12(12.42PM)
   
2. ငါေျပာဘူးတဲ့ စကား "လိမၼာရင္ မင္းအတြက္ႀကီးပဲ" ဆိုတာကို မင္းလ်စ္လ်ဴရႈလိုက္ၿပီေနာ္.....အဲ့ဒီေတာ့????? 28.10.12(07း32PM)
   
3. အခ်စ္ရည္ကို ႀကိမ္ဖန္မ်ားစြာ ေသာက္သံုးသူႏွင့္ ေသာက္သံုးျခင္းခံရသူတို႔သည္ အခ်စ္၏နက္ရိႈင္းေသာ အရာသာအား မခံစားတတ္ေတာ့ေခ်။....1.11.12(07း48PM)
   
4. မတည္ၿမဲတဲ့ ေလာကႀကီးမွာ ေမြးဖြားျခင္းရွိလို႔ ေသဆံုးျခင္းရွိတယ္။ ဒါဆို ခ်စ္ျခင္းမွာေရာ မုန္းျခင္းရွိေနမလား??????.....01.11.12(08း22PM)
   
5. ဆန္ဒီ...နင္ေျပာေတာ့ ေလေျပေလညွင္းေလးသာ ဆိုတယ္ ဒီမွာေတာ့ ဗေလာင္ဆူ၊ ေသာင္ထူသြားတယ္ဟ........(နယူးေယာက္ခ္ၿမိဳ႔ ဆန္ဒီမုန္တိုင္းအားအမွတ္တရ တင္စားထားသည္။).....03.11.12(02း27AM)
   
6. ....အေမတစ္ေယာက္ရဲ့အလိုမက်သံ....ေမြးကတည္းက (ဒီတိုင္း)ထူးပါမလာတဲ့ ညည္းတို႔က လူစစ္ေၾကာင္း အရမ္းလစ္ဟာခ်င္ေနတာ ငါတို႔ျဖစ္ လိုက္မမွီေတာ့ပါဘူးေအ.....03.11.12(02:57AM)
   
7. မင္းမမွားပါဘူး။ ေကြ႔ေကာက္ စီးဆင္းေနတဲ့ျမစ္ကို ေျဖာင့္လာႏိုးနဲ႔ ရူးမိုက္စြာအလ်ားလိုက္ တံတားထိုးၾကည့္မိတဲ့ င့ါကိုက မွားတာ.......06.11.12(03း01PM)

ဝတၱဳတိုေရးရင္ ထည့္ေရးဖို႔ စဥ္းစားထားတဲ့ စကားစုေလးေတြပါ။ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ လြတ္လပ္စြာ အသံုးျပဳႏိုင္ပါတယ္။။။။။။။။။။။။
စာေပခ်စ္သူမ်ားကို ေလးစားခင္မင္လွ်က္
***မင္းေန***

+++ႀကီးထြားမႈ+++

ကေတာက္...... ငါ့အခ်စ္ေတြ
ေသၿပီထင္လို႔ ေျမၾသဇာရႏိုးနဲ႔ ေျမျမဳပ္မိပါတယ္.......
ခုေတာ့ ဆက္လက္ရွင္သန္ ႀကီးထြားေနလိုက္တာမ်ား
အပင္ေတြေသ၊ ေအာက္စီဂ်င္ပ်က္လို႔
သတၱဝါေတြအတြက္ ကပ္ဆိုက္ေတာ့မယ္ အေျခအေန........
ဒီလိုမွန္းသိ အစတည္းက မီးေလာင္တိုက္သြင္းျပစ္တယ္~~~~~~~~~~
(မဆီမဆိုင္ သင္ခန္းစာယူမိပါရဲ့ သၿဂၤဳ ိဟ္နည္း သံုးမ်ိဳး ေက်ညက္ေအာင္ ေလ့လာဖို႔ေပါ့။)
***မင္းေန***
24.11.12(02:11PM)

+++ရွားပါလားတဲ့ တို႔ေယာက္်ားေတြ+++

သူငယ္ခ်င္းအားလံုး မဂၤလာပါေနာ္။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ အက်င့္အတိုင္း အေတြးတစ္ခုရတိုင္း ေဖ့စ္ဘြတ္မွာ စာတို တစ္ေၾကာင္းေရးတတ္ပါတယ္။ခု STATUS ေလးကိုေဖ့စ္ဘြတ္မွာ 07ရက္ေန႔က ေရးထားတာပါ။...မေန႔ကေရးတဲ့ ဝတၱဳတို(မယွဥ္ဝံ့တဲ့ အညတရ ခေရ)ထဲက ဇာက္ေကာင္မင္းေန ဘက္က ျဖစ္တတ္တဲ့သေဘာေလးနဲ႔ တိုက္ဆိုင္ေနလို႔ ရွားပါလာတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေယာက္်ားေတြအစား တင္ေပးလိုက္ရပါေၾကာင္း ဟိဟိ (ဟာသအျမင္ျဖင့္ ဖတ္ရႈေပးပါရန္)

မိန္းကေလး(မ)တြ ကိုယ္မခ်စ္တဲ့လူကို ျငင္းရတာလြယ္သေလာက္ ေယာက္်ားေလး(က်ား)ေတြမွာေတာ့ တယ္ခက္သကိုးးးးးးးးးးးးးး :D
(၁)စဥ္းစားအံုးမယ္လို႔ ေျပာရင္ ေယာက္်ားေလးဆိုေတာ့ အဆင္မေျပဘူးဗ်....
(၂)မခ်စ္ဘူး ဆိုေတာ့လည္း သူ႔သိကၡာကရွိေသးတယ္...သက္ညွာစြာျဖင့္ ထည့္တြက္ေပးရအံုးမယ္။
(၃)ေရွာင္ေျပးေတာ့လည္း မာနႀကီးတယ္ ေယာက္်ားေရာဟုတ္ရဲ့လား?ဘာသားနဲ႔ထုထားတာလဲျဖစ္အံုးမယ္....
(၄)ဘာမွမေျပာပဲ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလးေနေတာ့လဲ ေယာက္်ားတန္မဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေပးေနတယ္ ေျပာခံထိမယ္....
ဟူးးးးးးးးးးး နာတို႔ ေယာက္်ားေတြဘဝက တယ္မလြယ္ပါလားေနာ္ :P
ခုပဲ ၾကည့္ေလ...ဖတ္ၾကည့္မိတဲ့ အပ်ိဳငယ္ေတြနဲ႔ အပ်ိဳႀကီးေတြက မန္႔ မသြားေတာင္ စိတ္ထဲကေန "အမေလး ႀကီးက်ယ္လိုက္တာ"လို႔ ေျပာသြားအံုးမယ္...:P ေအာ္ မိန္းကေလးေတြ မိန္းကေလးေတြ ဟိဟိ

(အေပ်ာ္ သက္သက္မွ်သာ)
သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ေလးစားခင္မင္လွ်က္
***မင္းေန***
07.11.12(08:08 PM)

*****မယွဥ္ဝံ့တဲ့ အညတရ ခေရ*****

ထိုေန႔ကို ခေရ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့မည္မဟုတ္ပါ။  သူနဲ႔ ဆံုခဲ့တဲ့ေန႔တည္းက ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း ကိုကိုလို႔ ေခၚခဲ့မိတာ မွတ္မိေသးသည္။အသက္က ငါးႏွစ္ေလာက္ကြာသည္။ ခေရက အိမ္မွာ အငယ္ဆုံး၊ အစ္ကို လိုခ်င္သူဆိုေတာ့ ျပည့္စံုသြားသလိုျဖစ္ခဲ့သည္။ ခေရတို႔အိမ္နဲ႔ ၅မိနစ္ေလာက္ စက္ဘီးစီးလွ်င္ ညေစ်းတန္းသို႔ ေရာက္သည္။ခေရက ညေနခင္း ဝက္သားဒုတ္ထိုးစားခ်င္စိတ္ေပါက္လွ်င္ ညေစ်းတန္းကို ေရာက္ေနၾကျဖစ္သည္။နာမည္ငါးလံုးပိုင္ဆိုင္ေသာ ျပင္ဦးလြင္ၿမိဳ႔သည္ ေတာင္ေပၚၿမိဳ႔ေလးျဖစ္သည့္ အေလွ်ာက္ ညေနခင္းအခ်ိန္ အရမ္းသာယာသည္။ နာရီစဥ္အနီး လမ္းသြယ္ေလးရွိ၏။ အနိမ့္အျမင့္ရွိေသာ ထိုလမ္းသြယ္ အလယ္တြင္ ဆိုင္ခန္းငယ္မ်ား ေက်ာခ်င္းကပ္၍ အျမင့္လမ္းထိပ္မွ အနိမ့္ လမ္းဆံု မီးသတ္ရံုနား မေရာက္ခင္ထိ ဖြင့္ထားၾကသည္။ ထိုညေစ်းတန္းတြင္ ေကာ္ျပန္႔မ်ိဳးစံုရသည္ ေခါက္ဆြဲသုတ္၊ၾကာဇံသုတ္မွ အစ ေျမအိုးျမည္းရွည္၊မာလာဟင္းထိ ရသည္။ ထိုထဲတြင္ ခေရ အႀကိဳက္ဆံုးႏွင့္ အစားျဖစ္ဆံုးမွာ ဝက္သားဒုတ္ထိုးျဖစ္သည္။ ၿပီးလွ်င္ ဆီေၾကာ္(ပဲႏွင့္)၊အထပ္တစ္ရာကို အျပန္ ပါဆယ္ဆြဲေလ့ရွိသည္။ လမ္းလယ္တြင္ ဆိုင္ႏွစ္တန္းေက်ာခ်င္းကပ္ ဖြင့္ထားသည့္အတြက္ တစ္ဖက္တစ္ခ်က္ လူသြားလမ္းက်ဥ္လွသည္။ အဲ့ေန႔က ခေရ ညေစ်းတန္းမွာ မုန္႔စားအၿပီး ပါဆယ္မုန္႔မ်ားယူကာ စက္ဘီးရွိရာသို႔  အကူးတြင္

"ကၽြီးးးးးးးးးးးး ဘုတ္ "ဆိုင္ကယ္ အေရးေပၚ ဘရိတ္အုပ္သံၾကားလိုက္ရသည္။

"အေမ့.... " ဆိုင္ကယ္တစ္စီး ေျပးဝင္လာတာကို ခဏတာ ေတြ႔လိုက္ခ်ိန္ မ်က္စိ စံုမွိတ္ၿပီး အေမ ကို တလိုက္မိသည္။ ဘာမွ မျဖစ္မွ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လူတစ္ေယာက္ ၿပံဳၿပီးၾကည့္ေနတာ ေတြ႔လိုက္ရသည္။ သူ႔ရဲ့ ႏွစ္လိုဖြယ္အၿပံဳးေတြက အရမ္းၾကည့္လို႔ ေကာင္းလွ၏။ သူ႔အား အလန္႔တၾကားျဖစ္ေစသူကို စိတ္တို၊စိတ္ရႈပ္ပံုမျပပဲ၊ လန္႔သြားသူအား အၿပံဳးေလးျဖင့္ အလန္႔ကိုေျပေစခဲသည္။သူ႔ပံုစံက တည္ၾကည္သည္၊ခန္႔ညားသည္ ၾကင္နာခင္မင္တတ္ပံုရသည္။ အားေပးႏွစ္သိမ့္မႈအၿပံဳးေတြၾကား ခဏတာ နစ္မႊန္းေနခိုက္……..

"ဒီက ဘာျဖစ္သြားေသးလဲ မသိဘူး" အသံအနိမ့္အျမင့္မွန္ကန္စြာျဖင့္ ရင့္က်က္တည္ၿငိမ္ေသာ  ေမးသံႏွင့္ အတူ ေရွ႔ျခင္းထဲမွ ထြက္က်သြားေသာ စာအုပ္ေတြ ကုန္းေကာက္ေနသည္။

"ဟုတ္ကဲ့ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး ကိုကို...နည္းနည္း လန္႔သြားယံုပါ.."

"ျပန္ လို႔ ရပါတယ္ေနာ္"

"ဟုတ္ကဲ့ ရပါတယ္ ကိုကို" အျပန္ စက္ဘီးစီးေနခ်ိန္ ကိုကိုလို႔ ေခၚလိုက္မိတာကို ျပန္ေတြးရင္းရွက္ေနမိသည္။ သုိ႔ေပမယ့္ ကိုကို႔အၿပံဳးေတြကေတာ့ စိုးမိုးထားဆဲ........

ဒီလိုႏွင့္ ခေရတို႔ မေတြ႔ျဖစ္တာ ၁လ ေလာက္ၾကာသြားေလသည္။ တစ္ရက္ ကံၾကမၼာက မ်က္နသာေပးတာလား၊ ေတြ႔ကံပါလာတာလား မေျပာတတ္။ ေအာ္ဇီ ေရာက္ေနတဲ့အစ္မဆီ ႏိုင္ငံျခားဖုန္းေခၚဖုိ႔အတြက္ ခေရ အင္တာနက္ဆိုင္သို႔ ေရာက္လာခဲ့သည္။ ဆိုင္ထဲသို႔ လိုက္ကာ ဖြင့္အဝင္ လူတစ္ေယာက္ႏွင့္ တိုးမိသည္။ အၿမဲတမ္း ျပာတိျပာယာျဖစ္ေနတဲ့ ခေရဟာ လိုက္ကာကို ဆက္ခနဲဖြင့္ၿပီး အထဲတိုးဝင္လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။

"အင့္...." လူတစ္ေယာက္ရဲ့ ရင္ဘက္ကို ေခါင္းႏွင့္ ဝင္ေဆာင့္မိလိုက္သည္။ ေယာက္်ားေလး တစ္ေယာက္နဲ႔ မထိေတြ႔ဖူးေတာ့ စိတ္ထဲ ရွိန္းတိန္းတိန္းျဖစ္သြားမိသည္။ ကိုယ္သင္းရန႔ံေလးက ေမႊးလို႔ေနသည္။သန္႔ရွင္းသက္ရပ္စြာ ေနတတ္သူဟု စိတ္ထဲ ေကာက္ခ်က္ခ်မိသည္။ ရွက္ရွက္နဲ႔ ေမာ့ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူပါပဲ။ ကိုကိုရဲ့ အမူအရာအတိုင္း ၿပံဳးၿပီးၾကည့္ေနသည္။

"ဟိုတစ္ခါ ေတြ႔ဘူးတဲ့ သူမဟုတ္လား"

"ဟုတ္ကဲ့ ကိုကို...ေဆာရီးပါေနာ္ အျမန္ဝင္လိုက္လို႔ "ရွက္ရွက္ႏွင့္ ျပန္ေျပာလုိက္မိသည္။

"အင္း ရပါတယ္ကြ..မင္းၾကည့္ရတာ စိတ္ေလာေနပံုပဲ"

"ဟုတ္ကဲ့ မေလးဆီကို ဖုန္းဆက္ရေအာင္ လာတာပါ"

"ေအာ္...အင္း ကိုလဲ စာေပေဟာေျပာပြဲ အသံဖိုင္ေတြ လာေဒါင္းတာ...မင္းလုပ္စရာရွိရင္လုပ္ေလ.. ေနာက္တစ္ခါ သတိထားၿပီး ဝင္ေနာ္"

"ဟုတ္ကဲ့..." ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ေအးေဆး တည္ၿငိမ္စြာ ထြက္သြားေလသည္။

မေလးဆီ ဖုန္းဆက္ၿပီး အေမမွာလိုက္သည့္ ႏြားႏို႔ ဝယ္ရယ္ အတြက္ December (ႏြားႏို႔အထူးရသည့္) အေအး ဆိုင္သို႔ ေရာက္လာခဲ့သည္။ ထိုခ်ိန္ ဆိုင္မ်က္ႏွာစာ မွန္မွ တစ္ဆင့္ အျပင္သို႔ ၾကည့္ၿပီး ႏို႔ေအး ေသာက္ေနေသာ ကိုကို႔ကိုထပ္မံေတြ႔ရျပန္သည္။

"အေအးလာေသာက္တာလား.."

"ဟုတ္ကဲ့ ကိုကို " ေမေမ့အတြက္ လာဝယ္တာကို ႏႈတ္ကထြက္သြားေတာ့ တျခား၊ အရင္က ဆိုင္ထိုင္ေသာက္ေလ့မရွိတဲ့ႏြားႏို႔ ခုမွ ေသာက္ခ်င္လာမိသည္။

"'ဒါနဲ႔ မင္းနာမည္က.."

"ပန္းခေရပါ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ခေရလို႔ ေခၚၾကတယ္"

"ဟား ဟုတ္လား လူအတိုင္းမွည့္တတ္ပါ့"

"ဟင္ ဘာလုိ႔လဲ..လူက ဆိုးလို႔လား"

"မဟုတ္ရပါဘူးဗ်ာ ေခ်ာပါတယ္.."

"တကယ္လား..."

"အင္း....ေခ်ာတယ္ဆိုတာ မြန္ဘာသာ (ခ်ိဳတ္)က လာတာ အသံထြက္ေတာ့ (ေခ်ာ)တဲ့ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ (ေသသည္)တဲ့ "

"ဟင္ အေကာင္းမွတ္လို႔ နားေထာင္ေနတာ.."ကိုကိုက အဲ့လိုလူတစ္ေယာက္ တစ္ခါတစ္ေလ ရုပ္တည္နဲ႔ ေနာက္တတ္ေသးသည္။

"အစ္ကိုနာမည္ကေရာဘယ္လိုေခၚလဲ... ခေရက နာမည္မသိလို႔ ကိုကိုလို႔ ေခၚမိေနတာ"

"အင္းပါ ရပါတယ္ကြ ခ်ာတိတ္ရ...ကိုယ့္နာမည္က မင္းေနပါ...မင္းႀကိဳက္သလိုေခၚႏိုင္ပါတယ္ေနာ္" ၿပံဳးၿပီးေျပာလိုက္အမူအရာေလးက တစ္မ်ိဳးေလးၾကည့္လို႔ ေကာင္းေနသည္။

"ဟုတ္ကဲ့ ကိုကို ေက်းဇူးပါ... "

"ခ်ာတိတ္ အယ္...ပန္းခေရ"

"ကိုကို အဆင္ေျပသလိုေခၚပါ ရပါတယ္.."

"ဒါဆို မင္းကို ဘယ္လိုေခၚရင္ေကာင္းမလဲ ဆိုေတာ့...မင္းနဲ႔ ေတြ႔လိုက္တိုင္း အၿမဲ ျပာယာခက္ေနသလိုပဲ.. အဲ့ေတာ့ ယာေလး လို႔ ေခၚမယ္...ဘယ္လိုသေဘာရလဲ"

"ဟုတ္ကဲ့ ကိုကို..ေကာင္းသားပဲ" အဲ့ဒီေန႔မွာပဲ ခေရနဲ႔ ကိုကိုဟာ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြလို အရမ္းခင္သြားၾကတယ္။ ေနာက္ပိုင္း အိမ္မွာေနရတာ ပ်င္းတိုင္း ကိုကိုေနတဲ့ အေဆာင္ကို သြားလည္ျဖစ္တယ္။ ခေရ သိလိုတာ ေတြကိုလဲ မၿငီးမျငဴရွင္းျပတတ္တယ္။ ပုရြက္ဆိတ္တစ္ေကာင္ ထမင္းလံုးခ်ည္သြားတာ ေတြ႔လုိက္တဲ့အခ်ိန္………..

"ကိုကို ပုရြက္ဆိတ္က အေကာင္ေသးသေလာက္ သယ္ႏိုင္တယ္ေနာ္"

"အင္း ဟုတ္တယ္ ယာေလးရဲ့ ပုရြက္ဆိတ္တစ္ေကာင္ဟာ သူ႔အရြယ္ထက္ အဆ ၅၀ကို သယ္ႏိုင္တယ္လို႔ ဆြစ္လူမ်ိဳး စိတ္ပညာရွင္ ၾသဂတ္ေဖာရယ္က ၇၅ႏွစ္ေလ့လာခဲ့တာ...."

"ေအာ္ ထူးစမ္းတယ္ေနာ္....ဒါနဲ႔ ကိုကို ကမာၻႀကီးက အလံုးလားဟင္"

"မဟုတ္ဘူး ဘဲဥပံုသ႑ာန္ပါ...ဘာလုိ႔လဲ ဆိုေတာ့ ေတာင္နဲ႔ေျမာက္က ၇၉၂၇မိုင္ အေရွ႔နဲ႔အေနာက္က ၇၉၀၀မိုင္ ျဖစ္ၿပီးေတာ့ ၂၂ဒီဂရီနဲ႔ ၂၆ ဒီဂရီၾကားမွာ လည္ေနတာေလ"

"ေအာ္ အဲ့ေပၚကို အာဒံနဲ႔ ဧဝ စေရာက္တာေပါ့ေနာ္"

"အင္း အာဒံရဲ့ နံရိုးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ဧဝကို ဖန္တီးတယ္လို႔ေတာ့ ဖတ္ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခ်ားလ္ဒါဝင္ရဲ့ အီေဗာလူးရွင္းသီအိုရီမွာ လူက ေျမာက္က ဆင္းသတ္တာလို႔ ဘာသာေရးကိုအႀကီးအက်ယ္

ဆန္႔က်င္ၿပီးေတာ့ အတိအလင္းေျပာထားတာ….။ "

"ေအာ္ ကိုကိုက ေတာ္ေတာ္သိတာပဲ...."

"အင္း သိေအာင္ စာဖတ္ရတာေပါ့ ယာေလးရ...ယာေလးေရာ စာဖတ္ ဝါသနာပါလား"

"အင္း ခေရက ရုပ္ျပေတြ ကဗ်ာေတြပဲ ဖတ္တာမ်ားတယ္ "

"ေအာ္ ေကာင္းပါတယ္ ယာေလး..စာဖတ္ရတာ ဝါသနာပါတယ္ဆိုတည္းက ခ်ီးက်ဴးပါတယ္… ဘယ္စာအုပ္ပဲ ဖတ္ဖတ္ အႏွစ္သာရကို ရေအာင္ ယူတတ္ဖို႔လိုတယ္။ ၿပီး ၿပီးေရာမဖတ္ရဘူး။ ဆရာေမာင္စိန္ဝင္း(ပုတီးကုန္း) ေျပာဖူးတဲ့စကားရွိတယ္"

"ဟုတ္လား ဘာလဲ ကိုကို"

"စာအုပ္မ်ားမ်ားဖတ္စရာမလိုပဲ စဥ္းစားစရာမ်ားမ်ားပါတဲ့ စာအုပ္နည္းနည္းကို ဖတ္ၿပီး မ်ားမ်ားစဥ္းစားတဲ့အေလ့အက်င့္ရေအာင္ လုပ္ပါတဲ့။ အဲ့လိုမဟုတ္ပဲ စာအုပ္မ်ားမ်ားဖတ္ေနရင္ ဗဟုသုတအမ်ားႀကီးရွိတဲ့ မစဥ္းစားတတ္တဲ့လူျဖစ္တတ္တယ္တဲ့။"

"အင္း ဟုတ္တယ္ ကိုကိုေျပာမွ သတိထားမိေတာ့တယ္...နားလည္ေအာင္ ေျပာျပေပးလို႔ ေက်းဇူးပါေနာ္ ကိုကို"

"ဟား ရပါတယ္ယာေလး...ကိုယ့္အတြက္ အပန္းမႀကီးပါဘူး...ေမွာင္ေနၿပီ ယာေလး ေနာက္က်ေနအံုးမယ္" အဲ့လိုမ်ိဳး ကိုကိုက တစ္ခါတစ္ရံမွာ လူႀကီးတစ္ေယာက္လို ေျပာဆို ဆံုးမတတ္တယ္။

"ဟုတ္ကဲ့ ကိုကို...ယာေလး ျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္ တာ့တာ" ကိုကို႔ကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး အခ်ိန္အရမသင့္ေတာ္လို႔ ျပန္လာခဲ့ရေပမယ့္ စိတ္ထဲမွာေပါ့ ကိုကိုက အခ်ိန္ျပည့္ ေနရာယူလြန္းေနတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကိုကို႔ဆီ သြားလိုက္ျပန္လိုက္ ေက်ာင္းတတ္လိုက္နဲ႔ ေန႔ေတြ ျဖတ္သန္းလာလိုက္တာ အခ်ိန္ေတြ ဘယ္လိုကုန္မွန္းေတာင္ မသိလိုက္ဘူး။ဒီဇင္ဘာ ေက်ာင္းပိတ္တဲ့တစ္ရက္ ကိုကို႔အိမ္ေရွ႔အေရာက္.......

"ယာေလးပါလား လာေလ...."

"ဟုတ္ကဲ့ ကိုကို"အိမ္ေရွ႔မွာ ကားတစ္စီးေတြ႔တည္းက ဧည့္သည္ေရာက္ေနတယ္ဆိုတာ ရိပ္မိၿပီး လွည့္ျပန္မလို႔ပါပဲ။ဒါေပမယ့္ ေလွကားထစ္မွာေတြ႔တဲ့ မိန္းမစီး ဖိနပ္တစ္ရံေၾကာင့္ ရင္ထဲ ႏြမ္းလွ်စြာနဲ႔ သိခ်င္စိတ္ေတြ မ်ားသြားရျခင္းပါ။

"ဒါက သဇင္တဲ့....ကိုကို႔ရဲ့ ခ်စ္သူေပါ့"

"ဟင္ ေအာ္ ဟုတ္ ကိုကို"နားထဲကို သံရည္ပူေလာင္းခ်ခံလိုက္ရသလို အေမွာင္ထုအခန္းထဲမွာ အဲကိုး သံေတြထြက္ေနသလိုလို။ နားထဲမွာ ပူစပ္ပူေလာင္ အသံေတြအထပ္ထပ္ ၾကားေယာင္ၿပီး မ်က္လံုးေတြ ျပာေဝသြားပါေတာ့တယ္။

"ဒီက ညီမေလးက ပန္းခေရလား ေမာင္ ဖုန္းဆက္တိုင္း ေျပာျပလို႔ သိရပါတယ္။ အေခ်ာေလးပဲ ညီမက"

"ဟုတ္ကဲ့ မမ ေက်းဇူးပါ။ မမကို မမွီတာေတာ့ေသခ်ာပါတယ္။" သဝန္တိုမႈေတြ ရွိေနေပမယ့္ စိတ္ကို အတတ္ႏိုင္ဆံုးထိန္းခ်ဳပ္ ေျပာလိုက္ရသည္။

"ကိုကို  ဧည့္သည္ခ်စ္သူေရာက္ေနတာဆိုေတာ့ ခေရျပန္ေတာ့မယ္ေနာ္...လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေျပာလို႔ရတာေပါ့" ခနဲ႔တဲ့ စကားလံုးေတြသံုးခဲ့ေပမယ့္  ကိုကို႔႔ရဲ့ မ်က္ဝန္းေတြမွာ သနားစိတ္၊ အားနာစိတ္ေတြ ရွိေနတယ္ဆိုတာ ခေရ ေတြ႔လိုက္ရလို႔ ရွာက်န္ၿပီး ေက်နပ္မိေနတယ္။ ကိုကို အရမ္းကို ပါးနပ္စြာ ေနတတ္ခဲ့တာပဲေနာ္။ ခ်စ္သူရွိတယ္ဆိုတာ မသိေအာင္ကို ေအးခ်မ္းတည္ၿငိမ္စြာ ေနျပေပးခဲ့တယ္။ ကိုကို ဟိုအရင္က ေျပာခဲ့သလိုပါပဲလား......

"ကိုကို အခ်စ္ဆိုတာ ဘယ္လိုမ်ိဳးလဲဟင္"

"အခ်စ္ဆုိတာ တကယ္ေတာ့ ခ်စ္ေနဖို႔ပဲ လိုတာပါ ယာေလးရ။ အခ်စ္မွာ ရယူလိုစိတ္ဆိုတဲ့ အတၱေတြနဲ႔ခ်စ္ရင္ လူကိုပင္ပန္းဆင္းရဲမႈ၊ထိခိုက္ေၾကကြဲမႈေတြ ခံစားရေစတယ္။ တကယ္ေတာ့ အခ်စ္စစ္ဆိုတာ သံပတ္ေပးထားတဲ့ ကားတစ္စီးလို ရွဴးရွဴးဒိုင္းဒိုင္း အရွိန္နဲ႔ထြက္သြားၿပီး ရပ္သြားတဲ့ အရာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူးေလ။ ပံုမွန္ပဲ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ နားလည္မႈေတြ အျပန္အလွန္နဲ႔ သဝန္တို၊သံသယရွိျခင္းနည္းစြာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးေနရတာကိုက အခ်စ္ရဲ့ အရသာ။......"

"ဒါဆို ကိုယ့္ကို မခ်စ္တဲ့လူတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္မိေနရင္ေရာ"

"အင္း..အဲ့ေပၚမွာ ကိုယ့္စိတ္ကိုရႊင္လန္း ေက်နပ္ေစတယ္။ အဲ့လိုခ်စ္ေနရမွ ေပ်ာ္စရာျဖစ္ၿပီး ၾကည့္ႏူးေနရတယ္ဆိုလဲ ဒါက အခ်စ္ပဲေလ။ ဒါေပမယ့္ ဦးေႏွာက္နဲ႔ နည္းနည္းထည့္စဥ္းစားေပါ့။ သူ႔ကို ခ်စ္ရတာ အကန္႔အသတ္ေတြ ရွိေနတယ္ဆိုရင္ အဲ့အခ်စ္ကို  ဆက္လက္ရွင္သန္ခြင့္မေပးတာ အေကာင္းဆံုးပဲ။ ဘာလို႔လဲ ဆိုတာ အခ်ိန္ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ႀကီးထြားလာႏိုင္လို႔ပါ။" ေမးခဲ့တုန္းက ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး ေမးခဲ့ေပမယ့္ ခုေတာ့ ကိုယ္တိုင္ႀကံဳေတြ႔ေနရၿပီ ကိုကိုရယ္။ ကိုကိုေျပာသလို ဆက္လက္ရွင္သန္ခြင့္မေပးႏိုင္ေပမယ့္ ဆက္လက္ခ်စ္ေနခ်င္တယ္ေလ....အခ်စ္ဆိုတာ တားလို႔မွမရတာ။ ရင္တြင္းဆႏၵကိုမ်ိဳသိပ္ ျဖစ္ခ်င္တာထက္ ျဖစ္သင့္တာကို ဦးစားေပးၿပီးမွ လူ႔ပတ္ဝန္းက်င္က သတ္မွတ္တဲ့ ရင့္က်က္မႈဆိုတဲ့ စကားလံုးလဲ မခံယူပါရေစနဲ႔.... ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့ ခ်စ္သူကို လိုခ်င္လ်က္နဲ႔ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴစြန္႔လႊတ္လိုက္ရေပ့မယ္ ခ်စ္ခြင့္ရေနရင္ပဲ ခေရေနေပ်ာ္ပါၿပီ ကိုကို။

ခေရအျဖစ္က အခ်စ္ေလလံ ပြဲမွာ ကိုယ့္ဘက္ကတစ္ဖက္သတ္ ေခၚေစ်း အမ်ားဆံုးနဲ႔အပ်က္အသတ္ ႏိုင္ၿပီးကာမွ...ပိုင္ရွင္ရဲ့ အေရးေပၚေၾကျငာျခင္းခံလိုက္ရသလို "Not For Sale" မ်ား ျဖစ္ေနၿပီလားေနာ္။ ဟုတ္ပါတယ္ေလ ပိုင္ရွင္ကို ဘယ္ယွဥ္ၿပိဳင္ဝ့ံပါ့မလဲ။

ပင္ျမင့္ထက္က သဇင္ပန္းကို ေျမခေနရတဲ့ ခေရပန္းတစ္ပြင့္အေနနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္လိုက္ရင္ ကြာဟ၊ ျခားနားလြန္လွပါတယ္။ ကေလးဆန္၊မရင့္က်က္ေသးတဲ့ ခေရကို ရင့္က်က္ေအာင္ သင္ေပးခဲ့တဲ့ ကိုကို႔ကို အေဝးကေနပဲ ဆက္လက္ခ်စ္ေနေတာ့မယ္ေနာ္။~~~~~~~~~~~~~~

@ @ @ @ @ @

@ @ @ @ @

@ @ @ @

@ @ @

@ @

@

+++++အခ်ိန္ အတိုင္းအတာတစ္ခု ၾကာၿပီးခ်ိန္မွာ တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ???????+++++

စာေပခ်စ္သူမ်ားကို ေလးစားခင္မင္လွ်က္

လက္တည့္စမ္းျခင္းမွ်သာ(ကိုယ္တိုင္ေရး ဝတၱဳတို)

***မင္းေန***

***ေသမယ္ဆိုတာ ၾကိဳသိတဲ့အခါ***

မ်က္ႏွာအလွျပဳျပင္ခြဲစိတ္ကုဆရာ၀န္ ေဒါက္တာ ရစ္ခ်တ္ဟာ အသက္ ၄၀အရြယ္၊ သန္းၾကြယ္သူေဌး တဦးျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ ေနာက္ဆံုးအဆင့္ အဆုပ္ကင္ဆာျဖစ္ပြားေနေၾကာင္း သိရျပီးေနာက္ သူ႔ရဲ့ဘ၀အေၾကာင္းကို ၁၉.၀၁.၁၂ ေန႔မွာ သြားေဆးတကၠသိုလ္ ပထမႏွစ္ေက်ာင္းသားမ်ားေရွ႔မွာ ကိုယ္က်ဳိးမငွဲ႔ပဲ လူအမ်ားအတြက္ ေတြ႔ဆံုေျပာျပခဲ့ပါတယ္။

မဂၤလာ နံနက္ခင္းပါ။ ကြ်န္ေတာ့္အသံက နဲနဲၾသေနေတာ့ သည္းခံေပးပါခင္ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ရစ္ခ်တ္ပါ။ ဆရာ၀န္ပါ။ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀အေၾကာင္း နဲနဲေ၀မွ်ခ်င္ပါတယ္။ ပါေမာကၡက ကြ်န္ေတာ့္ကို ဖိတ္လို႔လာရတာ ၀မ္းသာပါတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔သင္ၾကားေနတဲ့ သြားေဆးကုသေရးဆိုင္ရာမ်ားအျပင္ တျခားအရာေတြရွိေသးတယ္ဆိုတာ ေတြးမိတယ္ဆိုရင္ျဖင့္ ေျပာျပရက်ဳိးနပ္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

ငယ္ငယ္ကတည္းက ကြ်န္ေတာ္က ဒီေန႔လူ႔အဖြဲ႔အစည္းရဲ့ ထုတ္ကုန္ပစၥည္းစစ္စစ္ပါ။ အထိုက္အေလ်ာက္ေအာင္ျမင္တဲ့ ထုတ္ကုန္ေပါ့ခင္ဗ်ာ။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ ဆင္းရဲတယ္ခင္ဗ်။ မီဒီယာေတြနဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ကလူေတြက ေျပာၾကတာကေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳဆိုတာ ေအာင္ျမင္မွဳပဲတဲ့။ အဲဒီေအာင္ျမင္မွဳဆိုတာလည္း ခ်မ္းသာမွဳပဲတဲ့ခင္ဗ်။ ဒီလို အေတြးအေခၚမ်ဳိးနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ဟာ ငယ္ငယ္ကတည္းက အင္မတန္ျပိဳင္ဆိုင္လိုစိတ္ မ်ားခဲ့တာကလား။

ကြ်န္ေတာ္ဟာ ေက်ာင္းမွာထိပ္ဆံုးျဖစ္ရုံသာမကေသးဘူး နယ္ပယ္အားလံုးမွာကို ေအာင္ျမင္ဖို႔လိုေသးတာ။ ၀တ္စံုဆင္တူ၀တ္တဲ့အဖြဲ႔ေတြ၊ ေျပးပြဲျပိဳင္ပြဲေတြ ေနရာတိုင္းမွာ ေအာင္ျမင္ဖို႔လိုတယ္ေလ။ အေရာင္မ်ဳိးစံုနဲ႔ ဆုတံဆိပ္မ်ဳိးစံု၊ ႏိုင္ငံေတာ္ကေပးတဲ့တံဆိပ္ေတြ အားလံုးလိုခ်င္တာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္လည္း ငယ္ငယ္ကတည္းက အျပင္းအထန္ျပိဳင္တတ္ခဲ့တာ။ ေဆးေက်ာင္းတက္ျပီး ဆရာ၀န္ျဖစ္လာတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔သိတဲ့အတိုင္းပဲ မ်က္စိအထူးကုျဖစ္ဖို႔က လူၾကိတ္ၾကိတ္တိုးေနေတာ့ အဲဒါျဖစ္ေအာင္လုပ္ခဲ့တယ္။ ကြ်န္ေတာ္က မ်က္စိကုသေရးမွာ သင္တန္းတက္ခြင့္ရတယ္။ ေလဆာနဲ႔ မ်က္စိကုဖို႔ သုေတသန ပညာသင္ဆုကိုလည္း National University of Singapore ကေပးတယ္ေလ။

ပစၥည္းသစ္ထြင္ဖို႔၊ သုေတသနလုပ္ဖို႔ အခြင့္အေရးေတြလည္းရ၊ ေဆးကုသေရးပစၥည္းေတြလည္းကိုင္ရ၊ ေလဆာေတြလည္းကိုင္ရပါတယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔သိတဲ့အတုိင္းပဲ ဒါေတြက ပညာရပ္ပိုင္းဆိုင္ရာေအာင္ျမင္မွဳေတြခ်ည္းပဲဗ်။ ခ်မ္းသာမွဳ မဟုတ္ေသးဘူး။ ဒါနဲ႔ က်န္းမာေရး၀န္ၾကီးဌာနနဲ႔ စာခ်ဳပ္ျပည့္သြားေတာ့ မ်က္စိကုသေရးသင္တန္းဟာ သိပ္ၾကာလြန္းတယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ပုဂၢလိကေဆးခန္းမွာ ၀င္ေငြေကာင္းတယ္ေလဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတို႔ သတိထားမိမယ္ဆိုရင္ေတာ့ အလွအပအတြက္ခြဲစိတ္ကုပညာဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတြအတြင္းမွာ ေခတ္စားလာတာေပါ့။ ပိုက္ဆံေတြအမ်ားၾကီးကိုရတာေလ။ ဒါနဲ႔ကြ်န္ေတာ္လည္း ေက်ာင္းတက္တာေတာ္ေလာက္ျပီလို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ေက်ာင္းတ၀က္နဲ႔ ထြက္လိုက္တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကိုယ္ပိုင္ အလွျပဳျပင္ေရး ေဆးခန္းနဲ႔ ခြဲစိတ္ကုေဆးခန္းဖြင့္တယ္ဗ်။

ဒါေပမယ့္လည္း အေထြေထြကုဆရာ၀န္ေတြ၊ မိသားစုဆရာ၀န္ေတြကို လူူေတြကသိပ္အထင္မၾကီးဘူးေလ။ လူေတြက ခ်မ္းသာတာ၊ ေက်ာ္ၾကားတာကိုမွ အထင္ၾကီးတာကလား။ ရုိးရုိးဆရာ၀န္ကို ေဒၚလာ၂၀ မေပးခ်င္ေပမယ့္ အဆီေတြကိုေလ်ာ့သြားေအာင္ခြဲစိတ္ေပးတဲ့ဆရာ၀န္ကိုေတာ့ ေဒၚလာတေသာင္းေပးဖို႔ ၀န္မေလးဘူးေလ။ ရင္သားအလွခြဲစိတ္ျပဳျပင္ဖို႔ ေဒၚလာတေသာင္းခြဲေပးတယ္။ ဘာလို႔အေထြေထြကုဆရာ၀န္လုပ္ေနမလဲဗ်။ ဒါနဲ႔ပဲ အလွအပျပဳျပင္ေရး ခြဲစိတ္ကုဆရာ၀န္ ျဖစ္လာတာေပါ့။  ေနမေကာင္းျပီး ေရာဂါျဖစ္ေနတဲ့လူေတြကို ကုဖို႔ထက္ ကြ်န္ေတာ္ဟာ နာမည္ၾကီးအလွဖန္တီးရွင္ျဖစ္လာတာေပါ့။ 

 

အလုပ္ကေတာ့ ျဖစ္သလားမေမးနဲ႔။ ပထမေတာ့ လူနာေတြက တပတ္ေစာင့္ရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ၃ ပတ္၊ ေနာက္ တလ၊ ႏွစ္လ၊ ၃ လအထိေတာင္ေစာင့္တယ္ဗ်ဳိ႔။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ လူနာမ်ားလြန္းေတာ့ စိတ္ညစ္ေရာ။ အေတာ္ဘ၀င္ျမင့္စရာ ေကာင္းတဲ့အလုပ္ဗ်။ ကြ်န္ေတာ္မႏိုင္လြန္းလို႔ ဆရာ၀န္ ၄ ေယာက္ေတာင္ ထပ္ငွားရတယ္။ တႏွစ္အတြင္းမွာကို သန္းနဲ႔ခ်ီရတာဗ်။ တႏွစ္ထဲေနာ္။ ဒါလည္း ေတာ္ေလာက္ျပီလို႔ မထင္ဘူးဗ်။ စြဲေနျပီကိုး။ ဒါနဲ႔ အင္ဒိုနီးရွားမွာ ေဆးခန္းထပ္ဖြင့္ျပီး အင္ဒိုနီးရွားလူခ်မ္းသာေတြဆီက ေငြရွာတာေပါ့။ ဘ၀ဟာ ေပ်ာ္စရာသိပ္ေကာင္းဗ်ာ။

 

ပိုတဲ့ပိုက္ဆံေတြဘာလုပ္တယ္ထင္တုန္း။ စေန၊ တနဂၤေႏြအားရင္ ဘာလုပ္လဲသိလား။ ကြ်န္ေတာ္က ကားကလပ္မွာ အဖြဲ႔၀င္ဗ်။ အပို၀င္ေငြနဲ႔၀ယ္ထားတဲ့ ထရပ္ကားကိုထုတ္၊ ခ်ိန္းထားတဲ့ဆီကိုသြား၊ မေလးရွားထိေအာင္ ကားေမာင္းျပဳိင္ၾကတာဗ်ဳိ႔။ ဒါဟာကြ်န္ေတာ့္ ဘ၀ပါပဲ။ ေနာက္ထပ္ ဖာရာရီျပိဳင္ကားတစီး၀ယ္ထားေသးတယ္။ အဲဒီတုန္းက ေမာ္ဒယ္ ၄၅၈ မထြက္ေသးလို႔ ပင့္ကူတံဆိပ္ ၄၃၀ ေပါ့ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းဘဏ္သူေဌးကားက အနီေရာင္၊ ကြ်န္ေတာ့္ကားက ေငြေရာင္ဗ်။

ကားေတြရျပီးသြားေတာ့ဘာျဖစ္လဲ။ အိမ္၀ယ္တာေပါ့ဗ်။ ကိုယ္ပိုင္ဘန္ဂလိုေတြေဆာက္ဖို႔ ေျမလိုက္ရွာတယ္။ ပိုက္စစ္တိုက္ရွာရတာဗ်။ ကဲ ကြ်န္ေတာ္ဘယ္လိုေနခဲ့လဲ။ ခ်မ္းသာမွဳနဲ႔ ေက်ာ္ၾကားမွဳၾကားမွာ ေနခဲ့တာပဲ။ မယ္စၾကာ၀ဠာ နဲ႔ေတာင္တြဲခဲ့ေသးတယ္။ လွေပ့ ေခ်ာေပ့ ခ်မ္းသာေပ့ ေက်ာ္ၾကားေပ့ဆိုတဲ့ သူငယ္မေတြနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ။ စားေသာက္ဆိုင္ေတြသြား၊ Michelin စားဖိုမွဳးေတြခ်က္ေၾကြးတာကိုစား၊ ေပ်ာ္စရာေပါ့ဗ်ာ။

လိုခ်င္တာေတြအကုန္လံုးျပည္စံုတဲ့ အခ်ိန္ကိုေရာက္လာတာေပါ့။ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ အားလံုးရွိေနျပီေလ။ လြန္ခဲ့တဲ့တႏွစ္ေလာက္က အားကစားလုပ္ရင္းနဲ႔ ေတြးမိတာက ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ကို ကြ်န္ေတာ္ေကာင္းေကာင္းတည္ေဆာက္ႏိုင္ျပီလို႔ ထင္ခဲ့တာ။ ထိပ္ဆံုးက ကြ်န္ေတာ္ေပါ့ဗ်ာ။

အင္း - ကြ်န္ေတာ္မွားသြားတာေပါ့ေလ။ အားလံုးကြ်န္ေတာ့္လက္ထဲမွာမွ မဟုတ္တာပဲ။ မႏွစ္က မတ္လတုန္းက ခါးနာလာတယ္ဗ်။ ထိုင္ထလုပ္တာမ်ားလို႔ နာတယ္ထင္ေနတာ။ ဒါနဲ႔ စကၤာပူေဆးရုံၾကီး ကိုသြားတယ္၊ ကြ်န္ေတာ့္အတန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္းက MRI ရုုိက္ေပးတယ္။ ဘာျဖစ္သလဲရွာဖို႔ေပါ့။ ညေနလည္းက်ေရာ သူကကြ်န္ေတာ့္ကို ေခၚေရာ။ သူက ကြ်န္ေတာ့္ခါးရုိးထဲမွာ ကင္ဆာေရာက္ေနတယ္တဲ့။ ကြ်န္ေတာ္မယံုဘူးဗ်။ လက္မခံႏိုင္ဘူး။ တကယ္ေျပာတာလားလို႔ ျပန္ေမးေနေသးတယ္။ အားကစားရုံမွာ ေျပးလို႔ေကာင္းတုန္းရွိေနေသးတာကိုး။ ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ PET scan ထပ္ရုိက္တယ္။ အဆင့္၄ ( ေနာက္ဆံုးအဆင့္ ) အဆုပ္ကင္ဆာတဲ့ဗ်ာ။ ဘယ္လိုက ဘယ္လိုမ်ားေရာက္လာတာလဲလို႔ အံ့ၾသေနမိတာ။ ဦးေဏွာက္၊ ခါးရုိး၊ အသည္း၊ ေက်ာက္ကပ္အေပၚပိုင္းအထိေတာင္ပ်႔ံေနတာတဲ့။ ကြ်န္ေတာ္က အားလံုးပိုင္ဆိုင္ေနျပီလို႔ ထင္တဲ့အခ်ိန္က်မွ အားလံုးဆံုးရွဴံးရေတာ့တာပဲဗ်။

CT scan မွာၾကည့္လိုက္၊ အဆုပ္ေပၚက အစက္အားလံုးဟာ ကင္ဆာဗ်။ ဒါကို Miliaries turmor လို႔ေခၚသဗ်။ တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အဆုပ္ထဲမွာ ေသာင္းနဲ႔ခ်ီျပီးရွိေနျပီ။ ဒါေၾကာင့္ Chemo ေဆးေတြေပးရင္ေတာင္မွ ၃-၄ လပဲခံေတာ့မွာတဲ့။ ကြ်န္ေတာ့္ဘ၀ပ်က္မသြားဘူးလား။ မပ်က္ပဲဘယ္ခံႏိုင္ပါ့မလဲဗ်ာ။ စိတ္ဓါတ္က်တယ္၊ အၾကီးအက်ယ္စိတ္ဓါတ္က်တယ္၊ ကြ်န္ေတာ့္မွာအားလံုးရွိတယ္လို႔ထင္ခဲ့မိတာ။

ကဲ သံမဏိၾကီးလို ေအာင္ျမင္မွဳေတြနဲ႔။ အိမ္ရွိတယ္၊ ကားရွိတယ္၊ အလုပ္ေကာင္းေကာင္းရွိတယ္၊ ဒါေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳကို ၀ယ္ခဲ့တာ။ အခုေတာ့ ဆိုးဆိုးရြားရြားစိတ္ဓါတ္က်ေနရျပီ။ အခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ပိုင္တာေတြကလည္း ကြ်န္ေတာ္ေပ်ာ္ေအာင္လုပ္မေပးႏိုင္ေတာ့ဘူးေလ။ ဖာရီရာကားကို ကြ်န္ေတာ္ဖက္ထားရင္းအိပ္လို႔ရမလား။ ဘယ္ရမလဲဗ်။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ လအတြင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္က အဲဒီဟာေတြအသံုးက်မယ္ထင္ေနတာ။ တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ရခဲ့တာ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳအစစ္မွ မဟုတ္တာပဲကိုး။ တကယ္တမ္း ျပီးခဲ့တဲ့ ၁၀ လအတြင္းမွာ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေပ်ာ္ရႊင္ေစခဲ့တာက ခ်စ္တဲ့ခင္တဲ့သူေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ ကြ်န္ေတာ့္ကိုဂရုစိုက္တဲ့လူေတြနဲ႔ အျပန္အလွန္နားလည္ျပီး ဆက္ဆံရတာမွ ေပ်ာ္စရာဗ်။ သူတို႔က ကြ်န္ေတာ္နဲ႔အတူ ငိုတယ္၊ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔အတူ ရယ္တယ္၊ ကြ်န္ေတာ္နာက်င္ခံစားရသလို သူတို႔လဲလိုက္ျပီးခံစားနားလည္ေပးတယ္ေလ။ ဒါက ကြ်န္ေတာ့္ကို ၀မ္းသာပီတိျဖစ္ေစတယ္။ ပိုင္ဆိုင္မွဳေတြက ဒီလိုမေပးႏိုင္ပါဘူးဗ်ာ။ ဒီပစၥည္းေတြကသာ လုပ္ေပးႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ကြ်န္ေတာ္စိတ္ဓါတ္က်ေနတုန္းက သူတို႔အေၾကာင္းစဥ္းစားလိုက္ရင္ ေပ်ာ္လာဖို႔ေကာင္းတာေပါ့။

တရုတ္ႏွစ္သစ္ကူးကို ေရာက္ေတာ့မယ္ေနာ္။ အရင္တုန္းက ကြ်န္ေတာ္ဘာလုပ္လဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ကားအသစ္ကို တပတ္ျပီး တပတ္ေမာင္း၊ ေဆြမ်ဳိးေတြဆီသြားလည္၊ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကို ၾကြား။ ဒါေပ်ာ္စရာလို႔ထင္ခဲ့မိတာ။ ေငြေရးေၾကးေရးသိပ္မေျပလည္တဲ့ ေဆြမ်ဳိးေတြနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြက ကြ်န္ေတာ္ေပ်ာ္သလိုလိုက္ေပ်ာ္မယ္ထင္လား။ ဒီလိုကားသစ္ၾကီးေမာင္းျပီး ၾကြားေနတာကို ကူေပ်ာ္ေပးမလား။ ဘယ္ေပ်ာ္မလဲဗ်။သူတို႔၀င္ေငြနဲ႔သူတို႔ မနည္းေလာက္ေအာင္သံုးျပီး မီးရထားစီးေနရတဲ့ဟာ။ ကြ်န္ေတာ္ထင္တာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကိုအားက်တာရယ္ မနာလိုျဖစ္တာရယ္ပဲရွိမွာ။ တခါတေလေတာ့ မုန္းေတာင္မုန္းဦးမယ္။

ဒါေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔ထင္ထားတဲ့ အားက်မွဳမ်ဳိးပါ။ ပိုင္ဆိုင္မွဳကို ၾကြားတယ္ဆိုတာ ကြ်န္ေတာ့္မာနနဲ႔ အတၱကို ျဖည့္ဆည္းတာပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ထူးဆန္းတဲ့သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ရွိတယ္ဗ်။ သူ႔နာမည္က ဂ်နီဖာတဲ့။ သူငယ္ခ်င္းပါဗ်ာ။ လမ္းအတူေလွ်ာက္သြားလို႔ ခရုတေကာင္ေတြ႔ရင္ သူကေကာက္ျပီးေတာ့ ျမက္ခင္းထဲကိုခ်ေပးတယ္ဗ်။ ဘာလို႔ဒီလိုလုပ္တာလဲလို႔ ေတြးေနတာ။ တက္နင္းလိုက္လို႔ ေသသြားမွာ သူကစိုးရိမ္ေနတာ။ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ ခရုက ခရုပဲေလ။ လူေတြလဲဒီလိုပဲ။ လမ္းေၾကာင္းေပၚကေနထြက္မသြားႏိုင္ရင္ နင္းခံရမွာပဲေလ။ ဒါကပဲ ျဖစ္ရုိးျဖစ္စဥ္ဟုတ္ဘူးလား။ အသဲေတာ္ေတာ္မာတာေနာ္။

ဆရာ၀န္တေယာက္အေနနဲ႔ သနားၾကင္နာဖို႔၊ ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္ဖို႔ သင္ခဲ့ရသားပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္မတတ္ခဲ့ပါဘူး။ အလုပ္သင္ဆရာ၀န္ဘ၀တုန္းက National University Hospital က ကင္ဆာဌာနမွာလုပ္ရတယ္ေလ။ ေန႔တုိင္းေန႔တုိင္း ကင္ဆာေရာဂါနဲ႔ ေသတာေတြေတြ႔ေနရပါေရာ။ သူတို႔ဘယ္လိုခံစားရတယ္၊ ဘယ္လိုနာက်င္ဒဏ္ခံရတယ္ ေန႔တုိင္းေတြ႔ေနတာပဲ။ ေအာက္စီဂ်င္ကို ခဲခဲယဥ္းယဥ္း ေနာက္ဆံုးထြက္သက္အထိရွဴေနရတာ။ ဒါဟာ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ အလုပ္တခုသာပါပဲ။ ေန႔တုိင္း ေဆးရုံကိုသြား၊ ေသြးေဖာက္၊ ေဆးေပး လုပ္ေနေပမယ့္ ဒီလူနာေတြကို အစစ္လို႔မထင္ပါဘူး။ ဒါဟာအလုပ္ပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္အလုပ္ ကြ်န္ေတာ္လုပ္၊ ျပီးရင္အိမ္ျပန္၊ ဒါပဲ။

ဒီလိုနာက်င္ခံစားတာေတြက အစစ္လား။ မဟုတ္ေပါင္။ ေဆးပညာအေခၚအေ၀ၚအားလံုး ကြ်န္ေတာ္ သိသားပဲ။ တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လူနာမျဖစ္မခ်င္း ဒါေတြကိုမသိခဲ့ပါဘူး။ အခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တကယ္သိလာျပီေလ။ အခုေနမ်ား ခင္ဗ်ားတို႔က ကြ်န္ေတာ္ကို အသစ္ကျပန္စခြင့္ရွိေသးရင္ အခ်ဳိးေျပာင္းမလားလို႔ေမးလာရင္ ေျပာင္းမယ္လို႔ ျပန္ေျဖမွာပဲ။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ အခုမွပဲ လူနာေတြ ဘယ္လိုခံစားရတယ္ဆိုတာကို နားလည္လာတာကိုး။ တခါတေလေတာ့ ဒီလိုပဲ ခဲရာခဲဆစ္ သင္ယူရတာမ်ဳိးရွိပါတယ္။      

အခုခင္ဗ်ားတို႔က ပထမႏွစ္ပဲရွိေသးတာ ဆိုေတာ့ ဒီလမ္းၾကီးကို ျဖတ္ရဦးမွာပါပဲ။ ခင္ဗ်ားတို႔ကို အခ်က္ ၂ ခ်က္ သတိေပးစရာရွိတယ္။

ခင္ဗ်ားတို႔အားလံုးက ပုဂၢလိကေဆးခန္းပဲလုပ္ၾကရမွာပဲ။ ျပီးရင္ ခင္ဗ်ားတို႔ခ်မ္းသာလာၾကမယ္ဆိုတာ အာမခံတယ္။ သြားစိုက္တာေလးတင္ အမ်ားၾကီးပိုက္ဆံရတာမို႔လား။ တကယ္ေတာ့ ေအာင္ျမင္တယ္၊ ခ်မ္းသာတယ္၊ ဆိုတာေတြက မွားေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ တကယ့္ျပသနာက ကြ်န္ေတာ္တို႔အမ်ားစုက ဒီဒဏ္ေတြကို မခံႏိုင္တာ။

ဒါကိုကြ်န္ေတာ္ဘာလို႔ေျပာႏိုင္လဲဆိုေတာ့ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္တဲ့အခါမွာ ရေလလိုေလျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာေတြ႔လာတယ္ေလ။ ပိုပိုျပီးလိုခ်င္လာေတာ့ မရရင္ မေနႏိုင္ျဖစ္ေရာ။ ေျပာခဲ့ျပီးတဲ့အတိုင္း ကြ်န္ေတာ္က ဒီလူမွဳပတ္၀န္းက်င္က သတ္မွတ္ထားတာအားလံုးရခဲ့သားပဲ။ မရရင္ မေနႏုိင္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ လူနာဆိုတာ ေငြ၀င္လမ္းလို႔ပဲ ျမင္ခဲ့တာ။ လူနာဆီက ရသမွ်ပိုက္ဆံညွစ္ယူခဲ့တယ္ေလ။

အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တကယ္တမ္းဘယ္သူ႔အတြက္ လုပ္ေပးေနတာလဲဆိုတာ ေမ့ေနၾကတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာ ဘယ္သူ႔အတြက္မွ မဟုတ္ပဲ ကိုယ့္အတြက္ေတြျဖစ္ကုန္ေရာ။ ဒါဟာ ကြ်န္ေတာ္တကယ္ျဖစ္ခဲ့တာပဲ။ ဒါဟာ ေဆးပညာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ သြားေဆးကုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ပုဂၢလိကေဆးခန္းမွာ လူနာကို မလိုတဲ့ကုသမွဳေတြ ေပးၾကတယ္။ သိပ္မေသခ်ာတဲ့အခါမ်ဳိးမွာေပါ့။  မလိုအပ္မွန္းသိတာေတာင္မွ ေပးျဖစ္ေအာင္ေပးေသးတာ။ ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္သိလာတာက သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက တကယ္ဂရုစိုက္တဲ့လူနဲ႔ ပိုက္ဆံလိုခ်င္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေပးတဲ့လူနဲ႔ကို ခြဲတတ္လာျပီ။ ပိုက္ဆံေၾကာင့္ စိတ္ဓါတ္ေတြ ပ်က္စီးလာတာေပါ့။

ပိုဆိုးတာကေတာ့ ျပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ေတြအတြင္းမွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြအေၾကာင္း၊ ျပိဳင္ဘက္ေတြအေၾကာင္းကို ဆိုးဆိုးရြားရြားေျပာခဲ့ၾကတယ္ေလ။ လိပ္ျပာမသန္႔တာေလးေတာင္ မျဖစ္ေပါင္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ သူမ်ားကိုႏွိမ့္ခ်ျပီး အေပၚေရာက္ဖို႔လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒါကေနရာအားလံုးမွာကို ျဖစ္ေနတာ။ ခင္ဗ်ားတို႔ကို သတိေပးခ်င္တာက ဒီလိုစိတ္ေကာင္းႏွလံုးေကာင္းေတြ ပ်က္စီးသြားတာမ်ဳိးကိုေတာ့ မျဖစ္ပါေစနဲ႔ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ကဒါကို ခဲရာခဲဆစ္သင္ခဲ့ရတာမို႔ပါ။ ခင္ဗ်ားတို႔ကိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္လို မျဖစ္ေစခ်င္ပါဘူး။

ေနာက္တခုက လုပ္သက္ရွည္လာတာနဲ႔အမွ် ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ့ လူနာေတြအေပၚမွာ သိပ္အေရးမလုပ္ေတာ့ဘူးေလ။ ထံုေပေပျဖစ္လာတယ္။ အစိုးရေဆးရုံျဖစ္ျဖစ္၊ ပုဂၢၢလိကေဆးခန္းပဲျဖစ္ျဖစ္ လူနာမွတ္တမ္းတထပ္ၾကီး လက္ထဲေရာက္ေနတာနဲ႔ အဲဒီဟာၾကီးျမန္ျမန္ကုန္သြားဖို႔ပဲ အေရးၾကီးေနေတာ့တာပဲေလ။ လူနာေတြမ်ားလြန္းလို႔ အခန္းထဲက ျမန္ျမန္ထြက္သြားဖို႔ပဲ အာရုံရွိေတာ့တာ။ ဒါအမွန္ပဲဗ်။ ဒါက ေန႔တဓူ၀ အလုပ္ျဖစ္လာေတာ့ ျငီးေငြ႔လာတာေပါ့ဗ်ာ။ လူနာေတြဘက္က ဘယ္လိုစိတ္ထဲမွာထင္သြားလဲ ကြ်န္ေတာ္မသိပါဘူး။ ေၾကာက္ရြ႔႔ံတာ၊ စိုးရိမ္တာ အားလံုးေပါ့ဗ်ာ။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္တကယ္ခံစားရတဲ့အခ်ိန္ေရာက္မွ သိလာတာဗ်။ ဒါဟာကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ့ အၾကီးဆံုးခြ်တ္ယြင္းခ်က္ပါပဲဗ်ာ။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ က်န္းမာေရး၀န္ထမ္းမ်ား၊ ပညာရွင္မ်ားအေနနဲ႔ ေလ့က်င့္ေပးထားခဲ့ေပမယ့္ တကယ္တမ္းလူနာေတြခံစားေနရတာကိုေတာ့ ကိုယ္ခ်င္းမစာႏုိင္ခဲ့ပါဘူး။ စိတ္ဆင္းရဲလိုက္၊ ၀မ္းနည္း ၀မ္းသာလိုက္ျဖစ္ေနဖို႔ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ ခံစားမွဳကဲလြန္းရင္ Professional မဆန္ဘူးဗ်။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔တကယ္တမ္း သူတို႔ကိုနားလည္ေအာင္ၾကိဳးစားသလား။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ မၾကိဳးစားဘူးဗ်။ ခင္ဗ်ားတို႔ကို သတိေပးခ်င္တာကေတာ့ လူနာေတြကို ကိုယ္ခ်င္းစာပါဗ်ာ။

ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ နာက်င္တာေတြ၊ ေၾကာက္ရြ႔ံတာေတြ၊ စိုးရိမ္တာေတြက ကြ်န္ေတာ္တို႔အတြက္ အစစ္မဟုတ္ေပမယ့္ သူတို႔အတြက္ေတာ့ အစစ္ေတြကိုးဗ်။ ကြ်န္ေတာ္က အခုဆိုရင္ Chemotherapy ယူေနတာ ၅ ခါရွိျပီ။ ဒါဟာ သိပ္ခံရခက္တာပဲဗ်ာ။ Chemotherapy ဆိုတာ ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ့ရန္သူအတြက္ေတာင္ ဆုမေတာင္းသင့္ဘူး။ တကယ့္ကို ခံစားရတာဗ်ာ။ အစာစားမိလား မစားမိလားေတာင္မသိေတာ့ပါဘူး။ သိပ္ကိုဆိုးပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္နဲနဲအင္အားရွိတာနဲ႔ တျခားကင္ဆာလူနာေတြဆီကို သြားပါတယ္။ နာက်င္တာေတြကို သိလာျပီကိုး။ ဒါက သိပ္ေနာက္က်ျပီး လုပ္ေပးႏိုင္တာလဲ သိပ္နဲေနပါျပီေလ။

ခင္ဗ်ားတို႔မွာက ေတာက္ပတဲ့အနာဂတ္နဲ႔ ခြန္အားအျပည့္နဲ႔။ ကြ်န္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက ခင္ဗ်ားတို႔ လူနာအေၾကာင္းကိုထဲထဲ၀င္၀င္သိေအာင္လုပ္ပါဗ်ာ။ သူတို႔ဟာလူသားစစ္စစ္ေတြ၊ အမွန္တကယ္ကို နာက်င္ခံစားျပီး အခက္ခဲဆံုးအခ်ိန္ေတြကို ေရာက္ေနတယ္ဆိုတာကို သိေအာင္လုပ္ပါ။ ဆင္းရဲတဲ့လူေတြပဲ ခံစားရတယ္လို႔ မထင္ပါနဲ႔ဗ်ာ။ ဆင္းရဲတဲ့လူေတြက အစကထဲကသူတို႔မွာ နဲနဲပဲရွိေတာ့ ေရာင့္ရဲလြယ္တယ္ဗ်။ ကြ်န္ေတာ္တို႔၊ ခင္ဗ်ားတို႔ထက္လည္း ပိုျပီးေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနႏိုင္ၾကတယ္။ တျခားစိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ၊ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ၊ ခံစားခ်က္ျပင္းထန္ေနတာ၊ ေငြေရးေၾကးေရး စတဲ့ျပသနာနဲ႔ လူေတြအမ်ားၾကီး။ ဒါေတြကလည္းတကယ္ရွိတာ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔က မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္၊ အသိအမွတ္မျပဳပဲ ေနခဲ့ၾကတာ။

ဒါေၾကာင့္မို႔ တကယ္လိုအပ္ေနတဲ့လူေတြအေပၚမွာ အေလးထားၾကပါဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားနဲနဲေလးလုပ္ေပးလိုက္တာ သူတို႔အတြက္အမ်ားၾကီးကို ထူးျခားသြားတာပါ။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေသခါနီးေနျပီဆိုေတာ့ ဘယ္သူကတကယ္ဂရုစိုက္တယ္၊ အားေပးတယ္ဆိုတာကို ခံစားတတ္ေနျပီေလ။ ဒါဟာ ကြ်န္ေတာ့္ကို တကယ္ေျပာင္းလဲသြားေစတယ္။ ဒါဟာကုသမွဳေတြယူျပီးတဲ့ေနာက္သိလာတာပါ။ ကြ်န္ေတာ္ေဆးသြင္းထားတာ မၾကာေသးဘူး။ ေနာက္ေန႔မွ ေဆးထပ္သြင္းမယ္ဗ်ာ။ ဒါေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ခင္ဗ်ားတို႔ကို စကားေျပာဖို႔ အားရွိေနေသးတာေပါ့။

ေမာရစ္ နဲ႔ အဂၤါေန႔ ဆိုတဲ့စာအုပ္ထဲက စကားလံုးေလးေတြ ေျပာျပခ်င္တယ္။ ခင္ဗ်ားတို႔ဖတ္ျပီးသားလဲျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာပါ။ လူတုိင္းေသရမွာသိတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူမွ မယံုၾကဘူး။ တကယ္ယံုတယ္ဆိုရင္ လုပ္ပံုကိုင္ပံုေတြကို ေျပာင္းပစ္ၾကမွာပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ေသရေတာ့မယ္ဆိုတာသိေတာ့ က်န္တာအကုန္လံုးေမ့ထားျပီး တကယ္လုိအပ္တာေတြပဲ စဥ္းစားတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေသခါနီးမွပဲ ဘယ္လိုေနရမွန္း သိေတာ့တယ္ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ ဒါမ်ဳိးကို မနက္ေစာေစာစီးစီးၾကားရတာ က်က္သေရေတာ့ မရွိဘူးေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္သိခဲ့တဲ့အမွန္တရားမို႔ ေျပာျပတာပါ။

ခင္ဗ်ားတို႔ကို ပတ္၀န္းက်င္က ေျပာတဲ့အတိုင္းမေနၾကပါနဲ႔။ မီဒီယာေျပာတာကိုလည္း လက္မခံနဲ႔။ ကြ်န္ေတာ္ခံခဲ့ရျပီးျပီ။ ေပ်ာ္မယ္ထင္လို႔ သူတို႔ေျပာတဲ့အတိုင္းလုပ္ခဲ့မိျပီ။ ခင္ဗ်ားတို႔ ေသခ်ာစဥ္းစားျပီး ဘယ္လိုအသက္ရွင္သန္မယ္ဆိုတာ ဆံုးျဖတ္ပါ။ သူမ်ားေျပာတိုင္းလိုက္မလုပ္နဲ႔။ ကိုယ့္တကိုယ္ရည္စာပဲၾကည့္ေနမလား။ တျခားတေယာက္ဘ၀ကို ေျပာင္းလဲသြားေအာင္ကူညီမလား။ ဆံုးျဖတ္ပါ။ တကယ့္ေပ်ာ္ရႊင္မွဳအစစ္ဆိုတာ ကိုယ့္အတြက္ခ်ည္းပဲၾကည့္ေနလို႔မရပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ္ရႏိုင္မယ္လို႔ထင္ခဲ့တာ မရခဲ့ပါဘူး။ နားေထာင္ေပးတာေက်းဇူးပါပဲ။ ေမးခ်င္တာရွိရင္ ေမးႏုိင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။

( ေဒါက္တာရစ္ခ်တ္ဟာ ၁၈.၁၀.၁၂ ေန႔မွာ ကြယ္လြန္ခဲ့ပါတယ္။ )

မူရင္း။ ။Facebookမွာေတြ႔လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ အတြက္ ျပန္ရွယ္ေပးလိုက္တာပါ....

သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ေလးစားခင္မင္လွ်က္

***မင္းေန***

+++ျဖဴစင္ခ်စ္ျခင္းေဆာင္နွင္းမိေလေတာ့...+++

ကိုကို..
အခ်စ္ဆိုတာရယူျခင္းလား
ေပးဆပ္ျခင္းလား
ညီမေလးေရေရရာရာမသိေပမယ့္
ကိုကို ့အခ်စ္ေတြမွာျငိတြယ္ေနမိတာကေတာ့
ေသခ်ာေနခဲ့ပါတယ္ကိုကုိ..။

ကိုကိုကေမးတယ္ေနာ္..
"ကိုကို ့ကိုသတိရလား" တဲ့..
သတိရတယ္ဆိုတာထက္
ပိုမိုေလးနက္လွိဳက္ေမာတဲ့သတိရျခင္းေတြ
အခ်ိန္တိုင္းလိုလိုျဖစ္တည္ေနတယ္ဆိုတာ
ညီမေလးမျငင္းခ်င္ပါဘူးကိုကို..။

ကိုကို့ကိုခ်စ္မိတာ..
ရူးသြပ္တယ္ပဲဆိုခ်င္ဆို
မိုက္မဲတယ္ပဲေျပာခ်င္ေျပာ..
ညီမေလးကိုယ္တိုင္ကိုက
ကိုကို ့နွလံုးသားပစ္ကြင္းထဲတိုး၀င္ခ်င္ေနတဲ့
သားေကာင္သက္သက္ေလ...။
(ဒီ့အတြက္ကိုကို ့နာက်င္ေစခဲ့မယ္ဆိုတာ...မေတြးမိခဲ့ရိုးအမွန္ပါ)

တကယ္ေတာ့ ညီမေလးက
ပိုးဖလံတစ္ေကာင္ရဲ့အသိမရွိတဲ့ဦးေနွာက္နဲ့ ့
ကိုကို ့ဘ၀ထဲကို၀င္လာခဲ့မိတာပါ...
ဒါေပမယ့္ကိုကိုရယ္..
ခ်စ္တာအျပစ္လားေနာ္..။
(ဒီ့အတြက္ကိုကိုညီမေလးကိုအျပစ္တင္ခ်င္ေနလားဟင္..။)

အရိုးသားဆံုး၀န္ခံရရင္..
ပကတိတန္ဖိုးေတြနဲ့ထံုမႊမ္းထားတဲ့
ရင္ခုန္သံနဲ့ကိုကို့ကိုျငိတြယ္မိခဲ့တာပါကိုကို..
ခုလိုခ်စ္ေနခြင့္ရေနတာေလးကိုပဲေက်နပ္ေနမိတာပါ
ကိုကို ့ဘ၀ရဲ့အစိတ္ေလးအပိုင္းေလးတစ္ခုအျဖစ္
ပါ၀င္ခြင့္ရလို ့ ေပ်ာ္ရႊင္ေနမိတာပါ...။

ကိုကို..
ဘ၀ဆိုတဲ့ဒိုင္ယာရီမွာ
စာမ်က္နွာတစ္ခုဖြဲ ့ဆိုေႀကးဆိုရင္
အဲဒီစာမ်က္နွာရဲ့ထိပ္ဆံုးမွာ..
ကိုကိုပါ၀င္ေနမွာပါေနာ္..။
ဒါေလးကိုေတာ့ယံုႀကည္ေပးပါ..

လြမ္းတယ္ကိုကိုရယ္..
လြမ္းေနမိတယ္ေလ...
ဆုေတာင္းတိုင္းသာျပည့္မယ္ဆိုရင္
ရင္နွင့္ရင္းတဲ့ဒီစကားေလးေတြကို..
ကိုကိုနားလည္နိုင္ပါေစေနာ္..။


{အရမ္းခ်စ္တတ္တဲ့ေကာင္မေလးပဲ :-) }
***မင္းေန***

+++ရြက္ေၾကြ ဘဝ+++

ႏွင္းစက္ နားခိုဖို႔
ေၾကြေပး ရတာထက္စာရင္
ရိုးတံ နာလို႔
ေၾကြရတာမွ ခံသာအံုးမယ္.........


***မင္းေန***
01.11.12(04:25PM)